Skip to main content

Mauunawaan mo lang ... πŸ˜”

"Kaya ko pa", pero kalakip nito'y ang mga bigat na dala.
Mga kuwentong hindi naibabahagi sa iba.
Pati ang sariling pilit na isinasalba—
Ang totoo, pagod ka na.

"Ang para sa akin ay para sa akin".
Sinasabi mo lang ito upang gumaan ang iyong damdamin,
Ngunit sa likod nito'y ang pusong pagod nang umasa—
Dahil sa mga paulit-ulit na pagkabigo't pambabalewala.

"Susubukan ko na lang ulit",
Pero kung kaya lang aminin ang sakit.
Ang ibig talagang sabihin—
Hindi ko na alam kung paano pa sisimulan.

"Ayos lang", subalit ang ibig mo talagang sabihin ay gusto ko nang sumuko,
Na dinudurog ka ng mundo,
 At nakakaubos ang pamantayan ng tao—
Ang totoo, gusto mo na lang maglaho.

Siguro,
Mauunawaan mo lang—
Kapag pareho na tayo ng nararamdaman.

Comments

Popular posts from this blog

me

:¨·.·¨:  `·. i was hurt too, but I'm always silent ♡❀

Anak

Minsan yayakapin mo ang mga anak mo hindi para icomfort sila, kundi para icomfort ang sarili mo. There's something about their embraces na kakalma sayo, magaalis ng pagod mo, magtatanggal ng ANXIETIES, PARANOIA at FEARS mo. Babalik ka sa katinuan, biglang gigising ang pagkatao mo. Yung yayakapin mo sila kahit hindi naman nila hinihingi. kasi mas kailangan mo pala.. πŸ¦‹

Gone

When you remember me, it means that you have carried something of who I am with you, that I have left some mark of who I am on who you are. It means that you can summon me back to your mind even though countless years and miles may stand between us. It means that if we meet again, you will know me. It means that even after I die, you can still see my face and hear my voice and speak to me in your heart. For as long as you remember me, I am never entirely lost. When I'm feeling most ghost-like, it is your remembering me that helps remind me that I actually exist. When I'm feeling sad, it's my consolation. When I'm feeling happy, it's part of why I feel that way. If you forget me, one of the ways I remember who I am will be gone. If you forget, part of who I am will be gone.  ~Frederick Buechner